W następstwie decyzji władz radzieckich w latach 1932-1933 na Ukrainie miały miejsce tragiczne wydarzenia, które nazywane zostały wielkim głodem (ukr. Hołodomor). Tragedia ta była zjawiskiem w pełni sztucznym, rezultatem świadomych i planowych działań władz radzieckich, elementem komunistycznego terroru.

Na jednym z najurodzajniejszych obszarów europejskich w następstwie kolektywizacji, rekwizycji produktów żywnościowych, przy zastosowaniu akcji represyjnych zaczęli masowo wymierać mieszkańcy wsi i miast. Masowy charakter katastrofy głodowej i świadome fałszowanie informacji przez władze radzieckie nie pozwala na dokładne ustalenie liczby ofiar. Według szacunków z głodu zginęło wówczas na Ukrainie od 4 do 7 mln osób.

Poza Ukrainą w latach 1932-1933 głód wystąpił tylko na obszarach północnego Kaukazu (w znacznym stopniu także zamieszkanych przez ludność ukraińską). Tym samym objął tereny najżyźniejsze i najurodzajniejsze, i jednocześnie te, na których ustanowienie władzy bolszewickiej napotykało w latach 20. zacięty opór.

W bieżącym roku przypada 75. rocznica tej największej tragedii w dziejach narodu ukraińskiego. Od kilku miesięcy w kolejnych krajach na różnych kontynentach przekazywana jest tzw. Niegasnąca Świeca (ukr. Nezhasyma swiczka), będąca symbolicznym znakiem pamięci o ofiarach wielkiego głodu. 30 lipca Niegasnąca Świeca dotarła do Lublina, gdzie promowano wiedzę o tej jednym z największych ludobójstw XX wieku, wciąż niestety mało znanym.

Źróło: um.lublin.pl