Poetka, dziennikarka, redaktor. Urodziła się w Moskwie w 1936 roku. Ukończyła wydział filologiczny Uniwersytetu Leningradzkiego. Od początku lat 60. jej wiersze rozpowszechniano w samizdacie. Gorbaniewska była pierwszym redaktorem biuletynu informacyjnego „Kronika Wydarzeń Bieżących”. Za udział w demonstracji na placu Czerwonym w Moskwie przeciwko inwazji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację została uznana za niepoczytalną. Aresztowano ją w grudniu 1970. Od stycznia 1971 do lutego 1972 była przymusowo leczona w kazańskim specjalnym szpitalu psychiatrycznym i w Instytucie Serbskiego w Moskwie. Pod koniec 1975 roku emigrowała, mieszka w Paryżu. Od 2005 roku ma obywatelstwo polskie. Zajmowała się tłumaczeniami i redakcją tekstów, była członkiem redakcji czasopisma „Kontinient”, współpracowała z Radiem Swoboda, od 1981 roku pracuje w tygodniku „Russkaja mysl”. Za przekłady z polskiego otrzymała nagrodę paryskiej „Kultury” oraz polskiego Pen-Clubu. Zbiory poetyckie „Stichi” (1969), „Pobierieżje” (1973), „Pierieletaja snieżnuju granicu” (1979), „Gdie i kogda” (1985) zostały wydane za granicą, skąd trafiły do ZSRR. Powieść dokumentalna „Połdień o demonstracji na placu Czerwonym w 1968” roku została również opublikowana za granicą (1970), skąd przewieziono ją do ZSRR. W październiku 2008 Natalia Gorbaniewska otrzymała tytuł doktora honoris causa lubelskiego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej