w latach 1941—44 hitlerowski karny obóz pracy (Treblinka I), przez który przeszło 10 tys. więźniów, z czego wielu zginęło; w latach 1942—43 największy hitlerowski obóz zagłady działający w ramach Akcji Reinhard (Treblinka II). Komendantami byli kolejno: Irmfried Eberl, Franz Stangl i Kurt Franz, obóz obsługiwał nie-niemiecki personel pomocniczy SS. Zginęło tu prawdopodobnie ok. 800 tysięcy osób, przede wszystkim Żydów z Polski (w tym prawie wszyscy z terenu getta warszawskiego) i innych krajów (obywateli austriackich, belgijskich, bułgarskich, czeskich, słowackich, francuskich, greckich, jugosłowiańskich, niemieckich i sowieckich), a także tysiące Romów. Po buncie tzw. „pracujących Żydów” — zmuszanych do obsługi komór gazowych i części gospodarczej (2 sierpnia 1943), którzy dostali się do zbrojowni, rozpoczęli walkę i spalili większość zabudowań (zginęło wówczas około 800 więźniów żydowskich, 25 hitlerowców i 66 ukraińskich strażników), następuje stopniowa likwidacja obozu. 13 listopada 1943 roku wykonano ostatnią egzekucję trzydziestu więźniów, wykorzystanych do zacierania śladów po obozie.