(konferencja berlińska) 17 lipca – 2 sierpnia 1945 roku; spotkanie przywódców trzech mocarstw sojuszniczych w II wojnie światowej (tzw. Wielkiej Trójki), w składzie: W. Churchill, potem C. Attlee (W. Brytania), H. Truman (USA) i J.W. Stalin (ZSRR). Jego celem było uregulowanie problemów związanych z likwidacją skutków II wojny, losem Niemiec, opracowaniem traktatów pokojowych i zasad organizacji powojennego świata.
Podczas konferencji postanowiono dokonać demilitaryzacji, demokratyzacji, dekartelizacji, denazyfikacji Niemiec oraz ukarać zbrodniarzy wojennych; ustalono również polityczne i gospodarcze zasady sprawowania kontroli nad Niemcami, w tym podział Niemiec na 4 strefy okupacyjne. Przyjęto także radziecki program w kwestiach wschodnich granic Niemiec: wytyczono zachodnią granicę Polski na Odrze i Nysie Łużyckiej, przyznano Polsce Szczecin, Gdańsk i południowo-zachodnią część Prus Wschodnich, pozostałą część z Królewcem przekazując ZSRR. Podjęto decyzje w sprawie wysiedlenia Niemców z Polski, Czechosłowacji i Węgier oraz uzgodniono sprawę reparacji i odszkodowań wojennych: Polska na wniosek Stalina została wyłączona z bezpośredniego udziału w spłatach.
Postanowienia konferencji poczdamskiej stały się podstawą powojennego układu sił na kontynencie, przyczyniając się do dominacji ZSRR w Europie Środkowej i podziału Europy na dwa rywalizujące ze sobą bloki.