grupa ludów pochodzenia tureckiego. Początkowo była to nazwa jednego z plemion mongolskich, by ostatecznie zostać rozciągnięta na ludy tureckie, mongolskie i tunguskie, wchodzące w najpierw w skład imperium Czyngis-chana, później Złotej Ordy i chanatów. Tatarzy krymscy najeżdżali tereny Polski od XIII do XVII wieku, część z nich od XIV wieku osiedlała się w Koronie i w Wielkim Księstwie Litewskim (Lipkowie, Muślimowie). Większość Tatarów wyznaje islam, duża część prawosławie.

W okresie międzywojennym w granicach Polski żyło około 5.5 tysiąca Tatarów (województwo wileńskie, nowogródzkie i białostockie).
Po wojnie w granicach Polski pozostały jedynie dwie wsie tatarskie — w dzisiejszym województwie podlaskim (Bohoniki i Kruszyniany). Tatarzy żyją rozproszeni w Gdańsku, Białymstoku, Warszawie i Gorzowie Wielkopolskim — łącznie około 3 tysiące osób.
Borawski P., Dubiński A., Tatarzy Polscy — dzieje, obrzędy, legendy, tradycje., Warszawa 1986.
Kołodziejczyk A., Rozprawy i studia z dziejów Tatarów litewsko-polskich i Islamu w Polsce XVII–XX wieku, Siedlce 1997.