współpraca z okupantem (przedrostek oznaczający "razem, wspólnie" + łac. laborare — "pracować"); osoba, która dopuszcza się takiej współpracy, określana jest mianem kolaboranta.
Na współczesne znaczenie tego terminu wpłynęło doświadczenie II wojny światowej. Kolaborację utożsamiano w niej z czerpaniem zysków ze współpracy z okupantem. Synonimem takiej postawy podczas wojny stał się Vidkun Quisling, przywódca norweskiej partii Nasjonal Samling (Zjednoczenie Narodowe).
W realiach życia codziennego okupowanej Polski kolaborantami określić można członków granatowej policji, szmalcowników (osoby które szantażowały ukrywających się Żydów) czy też osoby wpisujące się dobrowolnie na niemieckie listy narodowościowe (Deutsche Volksliste).
Madajczyk C., Faszyzm i okupacje 1938-1945: wykonywanie okupacji przez państwa Osi w Europie, t. 1, Ukształtowanie się zarządów okupacyjnych, t. 2, Mechanizmy realizowania okupacji, Poznań 1983-1984.