miejsce przymusowego przetrzymywania dużej liczby osób uznanych przez państwo za niebezpieczne bądź niewygodne z punktu widzenia bieżącej polityki. Sama historia obozów koncentracyjnych sięga XIX wieku. Pierwsze obozy zastosowały władze hiszpańskie (1896) wobec powstańców na Kubie, władze brytyjskie (1899-1902) w czasie wojen burskich dla „koncentracji” ludności górskiej i wiejskiej sprzyjającej Burom w celu lepszej ich kontroli, oraz władze amerykańskie (1900) na Filipinach. Totalitaryzm nazistowski i komunistyczny rozbudowały koncepcję obozów koncentracyjnych, tworząc z nich miejsca już nie tylko koncentracji, ale i eksterminacji więźniów poprzez niewolniczą pracę, głód, nieludzkie traktowanie, eksperymenty medyczne, bicie czy egzekucje. Śmiertelność w obozie koncentracyjnym była bardzo wysoka, jednak więźniowie mieli cień szansy na przeżycie, co odróżniało ten rodzaj obozów od obozów zagłady.
W przypadku obozów zagłady eksterminacja ta następowała w niewielkim odstępie czasu od momentu przybycia więźnia, z wykorzystaniem mechanizmów pozwalających na masowe zabijanie (gazowanie oparami benzyny w samochodach, komory gazowe).