zamknięte hermetycznie pomieszczenie z odpowiednim układem wentylacyjnym, przeznaczone do masowej eksterminacji dużych grup ludzi. W czasie II wojny światowej Niemcy realizując program ludobójstwa, zaczęli używać preparatu cyjanowodoru Cyklonu B do zabijania ludzi w dużych, stacjonarnych komorach gazowych (zaaranżowanych jako zbiorowe łaźnie na kilkaset osób) w hitlerowskich obozach zagłady i koncentracyjnych począwszy od 1941 roku.
Do zabijania więźniów wykorzystywano przedtem spaliny samochodowe (taki sposób zagłady stosowano np. w Kulmhof nieopodal Chełmna nad Nerem) oraz tlenek węgla i spaliny w adaptowanych pomieszczeniach murowanych lub na samochodach podczas realizacji programu eutanazji osób upośledzonych umysłowo (T4 Aktion).