uprzedzenie, postawa wrogości, niechęć w stosunku do Żydów i ludzi pochodzenia żydowskiego, postrzeganych jako grupa religijna, etniczna lub rasowa; także pogląd, ideologia uzasadniające wykluczanie Żydów i ludzi pochodzenia żydowskiego.

27 stycznia 1945 roku został wyzwolony przez Armię Czerwoną hitlerowski Obóz Koncentracyjny Auschwitz Birkenau. Datę 27 stycznia Rada Europy uznała w 2002 roku za „Dzień Pamięci o Holocauście i Przeciwdziałaniu Zbrodniom Przeciwko Ludzkości”.

[ang. genocide], ludobójstwo, termin utworzony 1944 przez polskiego prawnika R. Lemkina, określający masowe zabijanie lub eksterminację grup ludzkich, przyjęty w prawie międzynarodowym po II wojnie światowej.

części miasta, obrana lub przymusowo narzucona na miejsce zamieszkania mniejszości narodowych lub religijnych. Od XVI wieku nazwa getto oznacza przede wszystkim dzielnice żydowskie w miastach europejskich.

(całopalenie — termin angielski, pochodzący z kościelnej łaciny holocaustum, z gr. holo-kautóo — spalam ofiarę w całości) — określenie opisujące zorganizowane przez władze III Rzeszy oraz jej sojuszników w okresie II wojny światowej prześladowania i zagładę milionów Żydów. Holocaust jest synonimem pojęcia Szoa (Shoah), oznaczającego całkowitą zagładę i zniszczenie.
Polityka zagłady, wywodząca się z programu nazistów jeszcze z lat trzydziestych, rozpętana już w połowie 1941 roku, trwała około 40 miesięcy.

zamknięte hermetycznie pomieszczenie z odpowiednim układem wentylacyjnym, przeznaczone do masowej eksterminacji dużych grup ludzi. W czasie II wojny światowej Niemcy realizując program ludobójstwa, zaczęli używać preparatu cyjanowodoru Cyklonu B do zabijania ludzi w dużych, stacjonarnych komorach gazowych (zaaranżowanych jako zbiorowe łaźnie na kilkaset osób) w hitlerowskich obozach zagłady i koncentracyjnych począwszy od 1941 roku.

obóz hitlerowski w Lublinie, utworzony na polecenie H. Himmlera jesienią 1941; początkowo obóz Waffen SS dla jeńców wojennych, w niedługim czasie przekształcony w obóz koncentracyjny i zagłady, od lutego 1943 jako Konzentrationslager der Waffen SS Lubli.

[hebr. רַבִּי rabbī] - podstawowa funkcja religijna w judaizmie. Rabbi to hebrajskie słowo oznaczające mistrza. We współczesnym judaizmie tradycyjnym, Rabin jest jednocześnie administratorem gminy wyznaniowej, odpowiedzialnym za prowadzenie nabożeństw, szkoły zwanej cheder i opiekę nad domem modlitwy, czyli synagogi, oraz pełni funkcję duchowego ojca, doradcy, sędziego i interpretatora prawa religijnego w gminie.