utworzone 26 lipca 1941, podporządkowane niemieckim władzom cywilnym okręgu białostockiego (Bezirk Bialystok), zamknięto w nim ponad 40 tys. Żydów z Białegostoku i okolic.

(całopalenie — termin angielski, pochodzący z kościelnej łaciny holocaustum, z gr. holo-kautóo — spalam ofiarę w całości) — określenie opisujące zorganizowane przez władze III Rzeszy oraz jej sojuszników w okresie II wojny światowej prześladowania i zagładę milionów Żydów. Holocaust jest synonimem pojęcia Szoa (Shoah), oznaczającego całkowitą zagładę i zniszczenie.
Polityka zagłady, wywodząca się z programu nazistów jeszcze z lat trzydziestych, rozpętana już w połowie 1941 roku, trwała około 40 miesięcy.

współpraca z okupantem (przedrostek oznaczający "razem, wspólnie" + łac. laborare — "pracować"); osoba, która dopuszcza się takiej współpracy, określana jest mianem kolaboranta.

Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych — centralny organ władz bezpieczeństwa sowieckiej Rosji (od 1917) i ZSRR (1934–46); obejmował wszystkie siły policyjne (w tym — od 1934 roku — także policję polityczną), porządkowe oraz zarząd Gułagu i wywiad polityczny;

to technika badawcza we współczesnej praktyce historycznej, opierająca się na zbieraniu ustnych relacji świadków wydarzeń historycznych. Już pierwszy historyk — Herodot, opisując wojny perskie, powoływał się na przeprowadzone przez siebie wywiady.
Na upowszechnienie metod historii mówionej ogromny wpływ miało doświadczenie Holocaustu. Przeprowadzanie bezpośrednich wywiadów z ofiarami i świadkami hitlerowskiego terroru stało się jedną z metod podejmowanych prób historycznego, moralnego czy filozoficznego wytłumaczenia rzeczywistości Zagłady.

(Układ o nieagresji) jeden z dwóch (obok Traktatu o przyjaźni i granicy) układów określających zasady podziału stref wpływów w Europie Środkowo-Wschodniej pomiędzy Niemcami i ZSRR. Podpisany został przez ministrów spraw zagranicznych obu państw w Moskwie 23 sierpnia 1939 roku. Układ miał obowiązywać przez 10 lat i zawierał zobowiązanie do nieagresji i neutralności na wypadek konfliktu jednej ze stron porozumienia z państwem trzecim.

grupa ludów pochodzenia tureckiego. Początkowo była to nazwa jednego z plemion mongolskich, by ostatecznie zostać rozciągnięta na ludy tureckie, mongolskie i tunguskie, wchodzące w najpierw w skład imperium Czyngis-chana, później Złotej Ordy i chanatów.

poczucie odrębności wobec innych narodów lub grup etnicznych czy religijnych. Poczucie tożsamości umacniane jest przez edukację i kultywowanie kultury i obyczajów danej grupy.

współżycie w jednym państwie ludzi pochodzących z różnych grup narodowościowych i etnicznych.