Zarządzenie z 7.12.1941 o deportacji z okupowanych terenów do Niemiec osób podejrzanych o opór przeciwko okupacji niemieckiej, żeby w Rzeszy się ich pozbyć lub skazać je na śmierć przed sądami specjalnymi bądź osadzić w obozach koncentracyjnych. Samowolność metody "nocą i we mgle" miała wywołać strach i nie dopuścić do czynnego oporu. Ok. 7000 osób, głównie Francuzów, padło ofiarą tej akcji.

miejsce przymusowego przetrzymywania dużej liczby osób uznanych przez państwo za niebezpieczne bądź niewygodne z punktu widzenia bieżącej polityki. Sama historia obozów koncentracyjnych sięga XIX wieku. Pierwsze obozy zastosowały władze hiszpańskie (1896) wobec powstańców na Kubie, władze brytyjskie (1899-1902) w czasie wojen burskich dla „koncentracji” ludności górskiej i wiejskiej sprzyjającej Burom w celu lepszej ich kontroli, oraz władze amerykańskie (1900) na Filipinach.

Obóz koncentracyjny dla mężczyzn, zbudowany 1941 w Wogezach na południowy zachód od Strasburga (Alzacja). Więźniowie, w tym wielu z Résistance i spośród osób wywiezionych "nocą i we mgle" - na koniec było ich 7000 - musieli pracować w kamieniołomie na wysokości 800 metrów. Wielu padło ofiarą anatomiczno-rasowych badań prof. Hirta z uniwersytetu w Strasburgu, a także testów przeprowadzanych dla wypróbowania chemicznych środków bojowych. Obóz miał 50 podobozów, w których przebywało łącznie 45 000 więźniów. Obóz macierzysty zlikwidowano we wrześniu 1944, a więźniów popędzano w marszach śmierci w kierunku Dachau.

Obóz koncentracyjny dla kobiet w pobliżu Fürstenbergu, 80 km na północ od Berlina, powstały w 1938, otwarty w maju 1939, pod koniec kwietnia 1945 wyzwolony przez armię radziecką. Obóz zbudowali na bagnach zimą 1938/39 więźniowie z Sachsenhausen. Przewidziany był na 15 000 więźniów, lecz czasami stłaczano w nim ponad 130 000 kobiet i dzieci z około 27 krajów, m.in. członkinie politycznego ruchu oporu, świadków Jehowy, Romki oraz Żydówki. Do Ravensbrück należał osobny obóz dla mężczyzn i młodzieżowy KZ Uckermark dla dziewcząt. Jeszcze na początku 1945 r. zainstalowano tam nową komorę gazową.

to technika badawcza we współczesnej praktyce historycznej, opierająca się na zbieraniu ustnych relacji świadków wydarzeń historycznych. Już pierwszy historyk — Herodot, opisując wojny perskie, powoływał się na przeprowadzone przez siebie wywiady.
Na upowszechnienie metod historii mówionej ogromny wpływ miało doświadczenie Holocaustu. Przeprowadzanie bezpośrednich wywiadów z ofiarami i świadkami hitlerowskiego terroru stało się jedną z metod podejmowanych prób historycznego, moralnego czy filozoficznego wytłumaczenia rzeczywistości Zagłady.