1.05.1982, Warszawa, Polska.
Stan wojenny – niezależna manifestacja zorganizowana przez podziemne struktury „Solidarności" w dniu Święta Pracy na Starym Mieście. Na zdjęciu manifestacja na placu Krasińskich na przeciw szpaleru samochodów milicji; po lewej stronie fragment Pałacu Krasińskich, w tle po prawej wieżowiec Intraco. Fot.NN, zbiory Ośrodka KARTA, przekazała Elżbieta Oryłowska
Instytucja: Miejsce Pamięci Ofiar Narodowosocjalistycznej „eutanazji” w Bernburgu
Opiekun / Nadzór nad projektem: Ute Hoffmann
Autorzy projektu: Ute Hoffmann
Grupa wiekowa: licealiści
Ute Hoffmann
Miejsce Pamięci Ofiar Narodowosocjalistycznej „eutanazji” w Bernburgu
Olga-Benario-Str. 16/18
D- 06406 Bernburg
tel.:+49 (0) 34 71/31 98 16
fax.:+49 (0) 34 71/31 98 16
Z glosariusza
Od 1936 roku budowany przez więźniów KZ Esterwegen (Emslandlager) w Oranienburgu pod Berlinem, gdzie w latach 1933-1934 istniał już obóz pod zarządem SA. Warunki pracy i życia odpowiadały koncepcji „wyniszczenia przez pracę”. Miejsce kształcenia kadry kierowniczej SS i strażników obozowych, od 1938 siedziba inspekcji nadzorującej wszystkie obozy koncentracyjne. W obozie głównym z ok. 100 komandami pracy przebywało przeszło 200 000 więźniów 40 narodowości. Nie przeżyło ok. 100 000. Ewakuacja większości więźniów w ramach tzw. marszów śmierci. 22.4.1945 wyzwolenie przez armię radziecką.
Obóz zagłady, jak Bełżec i Treblinka, zbudowany w marcu-kwietniu 1942 we wschodniej Polsce w pobliżu wioski Sobibór w ramach Akcji Reinhard w celu przeprowadzenia "ostatecznego rozwiązania". Sobibór był prowadzony i nadzorowany przez niedużą grupę pracowników Akcji T4 i personel pomocniczy SS. Spośród ofiar przywożonych w transportach selekcjonowano część osób do pracy w maszynerii śmierci, ale wkrótce potem również je mordowano. W Sobiborze zamordowano za pomocą spalin w komorach gazowych ponad 250 000 Żydów. 14 października 1943 po powstaniu żydowskich więźniów obóz zamknięto.
masowe rozpowszechnianie często zmanipulowanych lub nieprawdziwych informacji w celu przekonania odbiorców do propagowanej przez nadawcę ideologii. Komunikaty propagandowe mogą wykorzystywać powszechnie znane symbole, toposy, mity, posługiwać się różnymi formami literackimi i audiowizualnymi (wiersz, plakat, piosenka, film itp.) i oddziaływać na emocje odbiorców (na przykład zastraszać ich lub chwalić, budować dumę - w oparciu o np. sukcesy sportowe).









RSS




