Wyniki i efekty długotrwałe
Ogólnie rzecz biorąc, wyniki projektu daleko przekroczyły nasze oczekiwania. Nie potwierdziły się obawy wyrażane przedtem z różnych stron dotyczące grupy młodych uczniów. Również młodzież zorientowana politycznie bardziej prawicowo, bardzo poważnie zaangażowała się w dyskusję, ponieważ w panu Lowensteinie znaleźli oni wiarygodnego świadka wydarzeń. Właśnie dwójka takich uczniów stawiała zawsze bardzo ciekawe pytania i zrezygnowała w końcu ze swoich początkowych prób udowodnienia nieścisłości czy też przesady. Wielu uczniów po tej podróży stwierdziło, że zmienili swoje zdanie na temat Żydów. Dla większości z nich spotkanie z panem Loewensteinem stanowiło pierwsze świadome spotkanie z Żydem, obywatelem Izraela. Pytali go o sprawy, o których usłyszeli w fazie przygotowań, często oczekując od niego potwierdzenia lub też kolejnych informacji na temat judaizmu i Izraela.
Dużo też dyskutowano o tym, jak mogło dojść do tak strasznych wydarzeń jak te w Oświęcimiu, dlaczego tyle ludzi brało w tym udział i nie sprzeciwiało się. Młodzi ludzie szczególnie wstrząśnięci byli sposobem, w jaki odbierano ludziom ich godność oraz jak krok po kroku pozbawiano ich praw. Tak często podejmowane na lekcjach historii i nauki o społeczeństwie starania, aby przybliżać uczniom demokratyczny ład społeczny oparty na jasno sformułowanych prawach człowieka, w dyskusji z uczniami zyskały całkiem nowy wymiar.
Z perspektywy pedagogicznej projekt, w opinii wszystkich dorosłych biorących w nim udział, stanowił sukces. Nauczyciel religii, który sam po raz pierwszy odwiedził Muzeum Pamięci w Oświęcimiu, był głęboko poruszony powagą, zaangażowaniem i refleksjami uczniów. Był zadowolony, że przed zakończeniem swojej pracy w szkole mógł jeszcze doświadczyć czegoś takiego.
Powaga uczniów i uczennicbyła widoczna nie tylko podczas długich rozmów, lecz szczególnie w kontaktach z panem Loewensteinem, także na miejscu podczas prac porządkowych w Miejscu Pamięci i podczas zwiedzania, które wymagało wysokiego stopnia koncentracji i dużo sił, również podczas czasu wolnego, gdzie w Międzynarodowym Domu Spotkań Młodzieży Oświęcim-Auschwitz wywarli szczególnie dobre wrażenie. Ponieważ pochodzą oni ze Szkoły Głównej[która jest dziesięciolatką dla tzw. „gorszych” uczniów — przyp. tłumacza], spodziewano się po tej grupie raczej gorszego zachowania, niektórzy nie chcieli uwierzyć, że ci młodzi ludzie chodzą do takiej szkoły. Nie było żadnych problemów z alkoholem i my jako nauczyciele zawsze mogliśmy polegać na tej grupie.
    Pan Loewenstein wyraził przekonanie, że projekty takie jak ten mogą być bardzo ważnymi dla młodzieży i wielce przyczyniać się do porozumienia ludzi i narodów oraz do zrozumienia historii i teraźniejszości.