Odczucie konsekwencji Zagłady nie może być pełne, jeśli opiera się wyłącznie na przekazie podręcznikowym i tradycyjnej historycznej narracji. Naukowy kontekst powinien być uzupełniony przez bezpośredni kontakt z pustką, jaka pozostała po Zagładzie - dotknięciem historii konkretnych osób, zamkniętych w gettach, w obozach koncentracyjnych, zamordowanych w masowych egzekucjach czy obozach śmierci.
  
Wysyłane do Henia Żytomirskiego listy, zwracane przez pocztę po kilku tygodniach, są wymownym świadectwem tego braku. Gdyby Henio nie zginął na Majdanku, być może nadal mieszkałby w tym mieście i jego wnuki chodziłyby do szkoły razem z dziećmi, które teraz są twórcami tej symbolicznej korespondencji.
  
Również oblicze miasta wyglądałoby z pewnością inaczej niż obecnie. Tymczasem wielowiekowy etap istnienia lubelskiej społeczności Żydów został zakończony, nie przywróci go już nic, została tylko pamięć i uczucie wielkiego braku.
  
Ten projekt ma nie tylko wspaniałe walory edukacyjne. Akcja pisania listów do Henia Żytomirskiego, małego żydowskiego chłopca, który urodził się w 1933 roku w Lublinie i mieszkał tam przez 9 lat, to nadanie Zagładzie kontekstu emocjonalnego. Zza suchych dat i wydarzeń przebijają się indywidualne historie, które muszą nauczać o koniecznym szacunku do każdego człowieka.