Praca nad pamiętnikiem to znakomity przykład tego, jak edukację historyczną realizować można w praktycznych działaniach służących lokalnej społeczności. To również poznawanie historii z perspektywy losów konkretnej osoby, badanie przeszłości subiektywnej i dramatycznej, bo pozbawionej naukowego uogólniania, jakie charakteryzuje większość opracowań historycznych.
  
Wizerunek społeczności mazowieckiego miasta, walczącej o przetrwanie w czasie okupacji to szansa na pokazanie młodzieży postaw ludzi wobec przytłaczającej ich wojennej rzeczywistości. Uczniowie mogą przeżywać losy Wacławy Drymel, poznając dramatyczne sytuacje życia codziennego w cieniu totalitaryzmu. Historia w takim ujęciu staje się bardziej sensualna i zrozumiała, zapada w pamięć i staje się źródłem ważnego doświadczenia.