Edukacja z wykorzystaniem wyłącznie "wielkich narracji", opartych na syntezach historii politycznej, jest uproszczeniem obrazu przeszłości. Uczniowie szukają wciąż autentycznych doświadczeń związanych z historią - nie zapewnią im tego głębokie analizy przyczyn i skutków procesów politycznych, militarnych czy gospodarczych. Nie kwestionując znaczenia takich tematów, warto podejmować również inicjatywy odkrywające tę bardziej osobistą stronę historii - wplatać do treści nauczania elementy doświadczeń konkretnych, zwykłych ludzi, których losy nie miałyby szans na pojawienie się w wielkich syntezach.
  
Tematyka życia codziennego w okresie okupacji pozwala młodym ludziom na skontrastowanie obrazu II wojny światowej, jaki znali z filmów i książek, z relacjami świadków czy narracją dokumentów, opisujących mikrohistorie mieszkańców Gostonina. To odkrycie historii bliskiej, która dla młodych ludzi jest o wiele bardziej autentyczna od tej, opisywanej w ogólnych naukowych opracowaniach. Samodzielna i grupowa praca nad dokumentami i świadectwami tamtego okresu pogłębia zaangażowanie w historię, która z książkowej opowieści staje się realnym losem konkretnego człowieka, zapętlonego w dramatyczny chaos II wojny światowej.